Element

5-elementen-chinees

Het is alweer een tijd geleden dat ik op het groene gras stond te blinken met mijn Kaiser 5 Liga Adidasjes. Deze Adidas klassiekers zijn de beste en mooiste voetbalschoenen -naast de Adidas Copa Mundial- van de hele wereld. Dat balt toch wel het lekkerst in plaats van die schreeuwende en homoachtige kleuren. Met die misselijkmakende kleurrijke voetbalschoenen ontvang je nog meer trappen op het veld, omdat de tegenstander meer gefocust is op je klossen. Keepers hebben niet voor niks fluorescerende shirts. De kans dat de bal in het net beland is minder groot. Overal zit een gedachte achter. Zo ook bij voetbal. Ik mis het voetbal (nog) niet. Wel mis ik het om in mijn element te zijn. Het is een fijn gevoel als je uitblinkt, misschien een balletje in het goal trapt en ook nog met winst de derde helft ingaat. Maar wat is nou ‘in je element zijn’?

Iedereen heeft vast wel een keer gedacht of gezegd: wat ben ik in mijn element! Dat was waarschijnlijk het moment waarop je jezelf kon zijn, je talenten kon inzetten, waarin je moeiteloos grootse prestaties leverde of waaruit je veel voldoening haalde. Het was een moment waarbij je je prettig voelde en waardering kreeg van anderen. Of een moment van flow. Heerlúk! Deze momenten wil je wel elke dag beleven. Hoe kom je nu in je element? Het model van de elementen is een instrument dat je helpt om in balans te komen, je heel en compleet maakt en je energie geeft om nóg meer talentvol te zijn. Om een eenheid te vormen, heb je deze vijf elementen nodig: ether, lucht, vuur, water en aarde. Wanneer de elementen evenveel aandacht krijgen, ontstaat er een balans. Dan gaan ze elkaar versterken en ontstaat er flow.

Ik vind het mooi om een ander in zijn/haar element te zien. Of je nou op dammen zit, waterballet, graag wandelt of eindeloos paardenhaar zit te kammen. Als je iets met heel veel passie doet, maakt het niet uit wat je doet, maar hoe je het doet. Afgelopen weekend was vriendjelief aan het spelen met de band in Reichenbach im Vogtland (fokking ver weg!) Ik als groupie wilde daar maar al te graag bij zijn. Met heel veel plezier heb ik naar het optreden van Silhouette gekeken. Ondanks dat de bandleden niet helemaal tevreden waren over het geluid, was het een genot om naar te luisteren en vooral te kijken hoe zij het met passie overbrachten aan het publiek. Het publiek ging uit zijn dak! Dat versterkte en bracht ze in een flow. Prachtig, dat is nou in je element zijn. Het maakte mijn vriend nog sexyer dan hij al is! 😉

 

Advertenties

Snotterkop

neuspeuterensnot

Sinds half januari ben ik al niet fit. Ondertussen ben ik al een keer naar de huisarts geweest, maar die heeft geen gifgroene-rokende-heksendrankje waar mijn langdurige virus van overgaat. Zat ik daar voor Piet Snot. Nu drie maanden verder stroomt mij het groengele snot nog steeds uit de neus. Houdt het dan nooit op? (Niet vanzelf niet vandaag!) Met verschillende vitamines en zonlicht probeer ik mijn weerstand op peil te houden. Mijn weerstand is nu niet op peil, dus ik moet mijn weerstand juist omhoog krikken. Als ik ook maar 1 zonnestraaltje zie, ren ik naar buiten. Op het terras bestel ik al geen wijn of bier meer, maar versgeperste jus d’orange. Het drankje heeft voor mij een nieuwe naam gekregen namelijk: Luus d’orange.

Ik zit al maanden met verschillende kleuren snot in mijn kop. Deze snotaap Googled dan het woord: snot. Snot is een slijmerige afscheiding. Goh. Slijmerig neusvocht. Iehl. Groene kikkers die uit je neus glibberen. Hou op! Soms met grote slierten of klodders tegelijk. Ik zei: hou op! Ieder lichaam zit bomvol slijm en snot. Wist je eigenlijk dat je per dag 1,5 liter snot produceert? Momenteel lijkt er elke ochtend daarvan 1 liter uit mijn neus te komen. Bij een ‘normaal’ en gezond persoon verdwijnt het meeste ongemerkt via je keel in de maag. Maar ik ben niet normaal en niet gezond. Wist je ook dat het beter is om je snot door te slikken? Wat zeg je? Vind je dat smerig? Nou…join he club.

We hebben onszelf aangeleerd dat neuspeuteren en snot eten niet sociaal gewenst is. Als (neus)peuter werd ik vroeger al op mijn snotvingers getikt. Dat terwijl de mensen vroeger niet anders deden en het juist heel natuurlijk is om je eigen snot op te eten. 91 procent van de Nederlanders peutert wel eens in zijn neus om zich te bevrijden van die stukjes. 9 procent eet het gevonden resultaat zelfs op. Mensen gebruiken dan het liefst hun wijsvinger, pink of duim. Op internet is ook echt alles te vinden. Heerlijk. Tijdens het filerijden zie je veel mensen neuspeuteren. Mooi tijdverdrijf is het ook. Ik toeter dan en zwaai heel enthousiast naar ze. Je moet ze dan eens verschrikt zien kijken, fantastisch! Aankomend weekend wordt het weer lekker weer en ren ik weer naar buiten om vitamine D op te nemen. Lekker met de snotterkop in de zon. Ook als ik in de file sta. Ikwilvanmijnsnotterkopaf.nl

 

Ik heb hetzelfde meegemaakt

Zwijg

Je kent het vast. Jij vertelt jouw meest persoonlijke en kwetsbare verhaal met dondersveel moeite -want als het heel persoonlijk en kwetsbaar is kost het moeite- en er kraakt gelijk iets in de hersenpan van de aangesproken persoon. Met een vuurwerkexplosie komen zijn/haar herinneringen naar boven. Je bent nog bezig met je verhaal en je wordt zonder pardon afgekapt. Hij/zij wil soortelijke ervaring meteen met je delen. Zij hebben hetzelfde probleem, zij hebben hetzelfde gevoel, zij hebben hetzelfde gedaan of hebben hetzelfde meegemaakt. Waarom hebben mensen altijd een verhaal klaarstaan na een erge gebeurtenis die jij hebt meegemaakt? De meesten die mijn blogs lezen zijn volwassen. Volwassenen hebben een lange tijd achter zich en hebben veel meegemaakt. Daardoor lijkt het alsof mensen vaak hetzelfde meemaken als jij, omdat dit ook vaak zo is.

Toch kan ik er heel slecht tegen als ze zeggen: hetzelfde probleem, hetzelfde gevoel, hetzelfde gedaan of hetzelfde meegemaakt te hebben. Ik probeer te achterhalen waarom mensen dit meteen vertellen als ik mijn verhaal vertel. Ze doen dit vast om mij van het nare gevoel af te helpen na een erge gebeurtenis. Ze willen mij door elkaar rammelen en in mijn gezicht schreeuwen (hopelijk zonder consumptie) dat dit niet alleen mij overkomt, maar heel veel mensen. Dat snap ik wel, maar misschien niet meteen als ik mijn verhaal vertel. Kun je niet gewoon een keer mijn verhaal aanhoren? Gewoon luisteren zonder iets te zeggen. Stilte is niet altijd ongemakkelijk. Spreken is zilver, zwijgen is goud!

Voordat ik gal ga spugen, wil ik hier niet mee zeggen dat ik jouw verhaal niet erg vindt. Iedereen heeft wel iets ergs meegemaakt. Ieder verhaal is bijzonder. Om een duidelijk voorbeeld te schetsen over ‘ik heb hetzelfde meegemaakt’, duid ik op de erge gebeurtenis dat Suus kort na de geboorte plotseling is overleden. Er zijn zoveel mensen die tegen mij hebben gezegd: ‘ik heb hetzelfde meegemaakt.’ Hou daar mee op! Dat heb je namelijk niet! Als na vijf maanden je baby niet meer leeft in jouw buik is dat eveneens enorm verdrietig, maar het is niet hetzelfde verhaal en je hebt dan zeker niet hetzelfde meegemaakt. Bijna geen enkel verhaal is hetzelfde. Zullen we als iemand een verhaal probeert te vertellen, niet gelijk projecteren op onszelf? Je hebt vast niet hetzelfde probleem, niet hetzelfde gevoel, niet hetzelfde gedaan of hetzelfde meegemaakt. Je hebt hooguit soortgelijk iets meegemaakt. Zwijg en geef een knuffel. Dat is goud!

Kijk mij nou!

loesje-iedereen-neemt-me-zoals-ik-ben

Het gevoel gezien te worden, waardering en begrip te krijgen is een van onze basisbehoeftes. We willen ertoe doen. Het is net zo belangrijk als onderdak, kleding, eten en drinken. Social Media staat er bol van om gezien te worden. Ik kan wel hypocriet gaan doen, als ik zeg dat ik er niet aan mee doe. Iedereen doet eraan mee. Ook jij! Er wordt net een parmantige foto geüpload. Het haar van die meid is net geknipt, geverfd en wappert mooi richting de Canon camera. Zelfs zonder Andrélon Perfecte Krul zit er een waanzinnige krul in. Hoe doet ze dat? Mijn haar is op dit moment ongeverfd, ongekamd, knettergrijs en barst van de uitgroei. Mijn nagels kunnen ook een likje lak gebruiken. Daarom post ik ook niks 😉 Als ik haar foto zie, dan ben ik toe aan een grote beurt. Nee, mannen niet zo’n beurt. Viezerds! Beauty VIP luxe behandeling. Zonder happy end.

Fascinerend. Iedereen wil leuk gevonden worden. Iedereen wil gezien worden. Is er als kind te weinig naar je omgekeken dan ga je dat compenseren. Dan ga je nóg harder ‘schreeuwen’. Kost energie hè? Als je hard ‘werkt’ om gezien te worden. Als je niet zo je best doet, wordt er dan nog wel naar je omgekeken? Word je dan nog wel leuk gevonden? Alles wat we willen is: gezien, gehoord en gevoeld worden. Erkenning, luisterend oor en af en toe een hele dikke knuffel ontvangen. Niet dat neppe gedoe. Wij houden meer van puur. Pure verhalen. Puur uiterlijk. Wel verzorgd natuurlijk. Niet dat neppe gedoe. Ieder kind (volwassenen ook trouwens!) kun je wel achter het behang gaan plakken. Behalve als je Lucienne heet. Praat maar eens met mijn ouders. Ach laat ook maar. Draaijer verf & wand kan nog steeds bestaan.

Kijk haar nou. Ze heeft vijftien kilometer gerend in het bos. Het waren vijftien hele kilometers. Bekijk haar looptijdenroute dat zij zojuist op Facebook plaatste maar. Na het hardlopen luncht ze vrolijk een salade met gerookte kip in een hipstertent. Als ze haar lunch achter de kiezen heeft, zonder een achtergebleven slablaadje tussen de tanden, gaat ze de zon begroeten op een yogamatje uitkijkend op de rijstvelden van Bali. #lovemylife, staat erbij. Als je mij zou volgen, dan zou ik niet hardlopen, maar wandelen naar de snackbar om een frikandel saté te bestellen. Als ik thuis ben pak ik een triple biertje met een mooi etiketje uit de koelkast (ja, ik ben gevoelig voor mooie etiketjes) en kijk ik kansloze tv-programma’s. Tussen de bedrijven door veeg ik de melkkots van mijn schouder, sus ik een jankende Ynze en knuffel ik hem tegelijkertijd liefdevol. Laten we puur zijn. Laat je onderkin zien. Je (steen)puist. Show me your cellulitis. Kontschurft. Alles mag er zijn. Ik wil je dan ook zien. Ik waardeer jou.

Gewoon.

IMG_0240

Als ik op Instagram kijk, hebben de lekkerste wijven en de meest sexy mannen op deze aardkloot de meeste volgers. Nu ben ik wel megasexy alleen ben ik geen man en ik ben zeker niet het lekkerste wijf dat vrij rondloopt. Volgers heb ik haast niet en tel daarom niet echt mee in dat hippe gebeuren dat Instagram heet. Mijn kop begint steeds meer rimpels te krijgen en mijn haren verf ik al jaren, omdat ik anders zo grijs als een postduif ben. Zwaarlijvigheid past niet bij mijn mollige-moeder-postuur. Ik leef niet op slablaadjes en cola-light en ben daarom ook niet flinterdun te noemen. Mijn postuur zit tussen obesitas en graatmager in. Ik noem het voor het gemak: gewoon. Definitie van gewoon is: als iets niet opvalt en vaak voorkomt. Nou kijk, daar is Lucienne. J 

Je mag jezelf best een lekker chickie vinden of hottie kerel, maar ga alsjeblieft niet naast je schoenen lopen. Het is heerlijk als mensen zeggen: ‘die is zo lekker gewoon gebleven.’ Ha, ik moet gelijk denken aan het nummer van de Lama’s: We zijn zo lekker gewoon gebleven. Het nummer is ook alweer tien jaar oud! Ik moet je iets bekennen. Lang geleden, toen ik nog wel eens op stap ging, voelde ik me tijdens het indrinken en opmaken een spetter. De spetters foundation zat overal. Lucienne was weggecamoufleerd. Ik was mooi! Althans dat dacht ik. Nog één glaasje Bacardi Oakheart met cola (en geen cola-light) om het plaatje perfect te maken. Ergens was ik teleurgesteld. Waarom voel ik mij ‘mooi’ met drank op en een dikke laag vieze make-up op de kop. Gewoon is toch gewoon goed.

Hoe nep mag een vrouw zijn? Nepnagels, neptieten, neplippen 2x, nephaar en nepwimpers. Is het eigenlijk wel mooi? Is het een mode? Willen nepvrouwen zo hun (toekomstige) mannen plezieren? Krijg je dáár meer volgers op Instagram van? Dan maar niet hoor. Gelukkig ben ik niet gevoelig voor nep. Behalve een nep Gucci tas. Nee, joh. Tuurlijk niet een nep Gucci tas. Gewoon een Fluffy katoenentas. Ik ben liever gewoon. Gewoon Lucienne die af en toe haar haar kleurt en alleen tijdens het stappen overdreven make-up op de kop smeert. Dan voel ik me even niet gewoon. Maar dan voel ik mezelf een beetje mooi en een beetje dronken. Ik ben gewoon hartstikke menselijk. Iedereen houdt van g’woon. G’woon zegt het al. Net als van de reclame. Gewoon. Gewoon Lucienne. Vind jij jezelf gewoon?

Achterbakscillen

 

Unknown

Al weken voel ik me een slappe vaatdoek. Op mijn hoofd staat zoveel druk dat ik denk dat mijn slimme hersenen naar buiten gaan groeien. Wanneer ik op twee paracetamolletjes kauw en met het beste kraanwater van de regio doorslik, dan stopt de groei van mijn slimme hersenen onmiddellijk. Gelukkig maar, anders word ik naast beresterk, knettergek, apetrots ook nog eens reteslim. Dat wil je niet. Paracetamolletjes zijn witte powerpillen. Een pakje van vijftig stuks kost geen drol bij de Kruidvat. Daar kan geen zelfgemaakte GHB tegenop. Kun je net als GHB verslaafd raken aan paracetamol? Naast mijn hoofdpijn hoest ik mijn longen bijna uit mijn lijf. Hoe ik dat merk? Van al dat hoesten zit ik tegen het braken aan. Als ik ga braken, komen mijn longen mee. Denk ik. Mijn longen moeten nog even op de plek blijven zitten waar ze zitten. Ik heb ze hard nodig om oud te worden.

Vorige week heb ik mij ziekgemeld. Iets wat eigenlijk niet bij mij past, want dan voel ik mij zwak. Ik ben liever beresterk dan een Bambi die steeds omdondert. Je kunt beter uitzieken dan doorbikkelen, lees ik op forums. Uitzieken is de enige remedie. Afgelopen dinsdag heb ik mij ziekgemeld. Alle begrip van collega’s. Ga ik vanuit! 😉 Burgers wil je niet besmetten met vieze bacillen (sommigen wel trouwens). Dat is achterbaks. Achterbaks dat het mij ziek maakt. Ik noem het achterbakscillen. Leuk woord. Hopelijk haalt dat woord in 2020 de Dikke Van Dale. Het is spiksplinternieuw. Als ik het Google kom ik nergens op uit. Uniek dus. Ken jij ook een mooi woord voor 2020 dat nog niet in de Dikke Van Dale staat? Als we genoeg gekke woorden verzinnen worden wij de nieuwe Paulien Cornelisse van volgend jaar.

Het uitzieken werpt nog niet echt zijn vruchten af. Ik blijf snotterig, ik blijf hoesten en ik blijf koppijn hebben. Moet ik dan toch gaan sporten als ik mij zwak voel? Moet ik een sinaasappelboom zonder stam, zonder takken en zonder bladeren naar binnen werken? Moet ik een sabbatical nemen van een half jaar en de wereld rondreizen? Of heb ik gewoon geen geduld? Dat laatste is wel typerend voor als je Lucienne Draaijer heet. Ik wil niet ziek zijn. Ik haat dat. Dat is een understatement. De achterbakscillen verdwijnen niet vrijwillig uit mijn lichaam. Achterbaks gedoe. Heeft iemand nog een toverdrankje dat wél helpt? Dan bedoel ik geen drankje dat gebruikt wordt voor euthanasie, maar waar alleen je verkoudheid, keelpijn en hoofdpijn van weggaat. Natterman helpt me niet. Paracetamol helpt maar tijdelijk en mijn neusspray is op. Heerlijk joh, aanstellerig zeuren op de zondag als je ziek bent. Morgen wil ik wel weer aan het werk kunnen. Mijn geduld is op.

Back. To. Reality.

tumblr_m8lorprdfp1qmh8yq

Laatste week van mijn verlof is ingegaan. Toen ik met verlof ging -lang geleden- vond ik zestien weken erg veel. Het is ook veel. Geloof mij, die weken zijn voorbijgevlogen. In praktijk is zestien weken niks. Niet als je een kindje op de wereld hebt gezet in ieder geval. Eerste twee maanden heb ik geen roze wolk gezien. Donkergrijze wolk wordt maar langzaam roze. Daarom is zestien weken te weinig. Maar goed, het zit er dus weer bijna op. Ik krijg heel vaak de vraag naar mijn hoofd geslingerd: ‘Heb je weer zin om te werken?’ Hoe vaker is die vraag hoor, hoe zeerder mijn hoofd doet. Pakjes paracetamol van de Kruidvat zijn niet aan te slepen. Nee. Had ik al ‘nee’ gezegd? Nou, nee dus. Mijn wereld is laatste drie maanden wel erg klein geworden en daarom is het wel goed om weer eens de handen uit de mouw te steken. Met lood, bakstenen en ijzer in de schoenen start ik maandag weer met frisse tegenzin. Het is belangrijk om weer normaal ritme te krijgen. Kun je überhaupt een normaal ritme terugkrijgen met een baby?

Mijn hoofd is een chaos. Dat is nooit anders geweest. Ik kan daar wel mee leven. Soms is het een feestje in mijn hoofd, soms ontploft er een grote bom in mijn bol. Het is vaker een bom dan een feestje. Vooral de laatste zestien weken. Bomaanslag in Madrid is er niks bij. ‘Luus, dat kun je niet zeggen!’ Weet ik, daarom typ ik het ook. Al die chaos in mijn hoofd. Het zijn maar gedachtes. Ik kan die bommen ook omzetten in feestjes. Dan moet ik doen waar ik blij van word. Dat kan. Dat kan iedereen. Doe waar je blij van wordt. Betere tekst krijg je vandaag niet. Ik herhaal: doe waar je blij van wordt. Waar krijg jij energie van? Het spookt al lang in mijn hoofd om naast mijn huidige baan voor mijzelf te beginnen. Fok it. Ik ga het ook gewoon doen. Werkt het niet, dan werkt het niet. Maar ik ga ervoor en spring in een diepe helderblauwe zee. Net als mijn geschreven kinderboek: Fluffy de Flamingo. Hoe en waar begin je? Allereerst met een idee! Ik heb het idee dat het gaat werken. Gewoon doen.

Afgelopen weekend heb ik samen met vriendjelief een website gebouwd, under construction, maar al wel vast te bewonderen. Afspraak bij de KvK is gemaakt en het duurt niet lang meer voordat ik mijn mouwen nog hoger kan gaan opstropen. Dát geeft mij energie! Vanaf maandag wordt alles anders. Back. To. Reality. Back to work. Ynze naar de oppas brengen, zodat mama knaken binnen kan harken om leuke dingen te gaan doen. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om hem weg te brengen en of het lukt zonder zuurstoftekort een hele werkdag vol te maken. We gaan het meemaken. Spannend joh. Ik heb nu al het zweet zeiknat in mijn bilnaad staan. Benieuwd wat ik nog meer ga doen? Ik word VPA. Virtual Personal Assistant. Oké, omdat jij mijn verhaaltje hebt gelezen, mag je ook alvast koekeloeren op mijn kersverse website. Het wordt binnenkort nog opgeleukt met foto’s. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt! Check het gauw op: www.vpa-lucienne.nl