Gewoon.

IMG_0240

Als ik op Instagram kijk, hebben de lekkerste wijven en de meest sexy mannen op deze aardkloot de meeste volgers. Nu ben ik wel megasexy alleen ben ik geen man en ik ben zeker niet het lekkerste wijf dat vrij rondloopt. Volgers heb ik haast niet en tel daarom niet echt mee in dat hippe gebeuren dat Instagram heet. Mijn kop begint steeds meer rimpels te krijgen en mijn haren verf ik al jaren, omdat ik anders zo grijs als een postduif ben. Zwaarlijvigheid past niet bij mijn mollige-moeder-postuur. Ik leef niet op slablaadjes en cola-light en ben daarom ook niet flinterdun te noemen. Mijn postuur zit tussen obesitas en graatmager in. Ik noem het voor het gemak: gewoon. Definitie van gewoon is: als iets niet opvalt en vaak voorkomt. Nou kijk, daar is Lucienne. J 

Je mag jezelf best een lekker chickie vinden of hottie kerel, maar ga alsjeblieft niet naast je schoenen lopen. Het is heerlijk als mensen zeggen: ‘die is zo lekker gewoon gebleven.’ Ha, ik moet gelijk denken aan het nummer van de Lama’s: We zijn zo lekker gewoon gebleven. Het nummer is ook alweer tien jaar oud! Ik moet je iets bekennen. Lang geleden, toen ik nog wel eens op stap ging, voelde ik me tijdens het indrinken en opmaken een spetter. De spetters foundation zat overal. Lucienne was weggecamoufleerd. Ik was mooi! Althans dat dacht ik. Nog één glaasje Bacardi Oakheart met cola (en geen cola-light) om het plaatje perfect te maken. Ergens was ik teleurgesteld. Waarom voel ik mij ‘mooi’ met drank op en een dikke laag vieze make-up op de kop. Gewoon is toch gewoon goed.

Hoe nep mag een vrouw zijn? Nepnagels, neptieten, neplippen 2x, nephaar en nepwimpers. Is het eigenlijk wel mooi? Is het een mode? Willen nepvrouwen zo hun (toekomstige) mannen plezieren? Krijg je dáár meer volgers op Instagram van? Dan maar niet hoor. Gelukkig ben ik niet gevoelig voor nep. Behalve een nep Gucci tas. Nee, joh. Tuurlijk niet een nep Gucci tas. Gewoon een Fluffy katoenentas. Ik ben liever gewoon. Gewoon Lucienne die af en toe haar haar kleurt en alleen tijdens het stappen overdreven make-up op de kop smeert. Dan voel ik me even niet gewoon. Maar dan voel ik mezelf een beetje mooi en een beetje dronken. Ik ben gewoon hartstikke menselijk. Iedereen houdt van g’woon. G’woon zegt het al. Net als van de reclame. Gewoon. Gewoon Lucienne. Vind jij jezelf gewoon?

Advertenties

Achterbakscillen

 

Unknown

Al weken voel ik me een slappe vaatdoek. Op mijn hoofd staat zoveel druk dat ik denk dat mijn slimme hersenen naar buiten gaan groeien. Wanneer ik op twee paracetamolletjes kauw en met het beste kraanwater van de regio doorslik, dan stopt de groei van mijn slimme hersenen onmiddellijk. Gelukkig maar, anders word ik naast beresterk, knettergek, apetrots ook nog eens reteslim. Dat wil je niet. Paracetamolletjes zijn witte powerpillen. Een pakje van vijftig stuks kost geen drol bij de Kruidvat. Daar kan geen zelfgemaakte GHB tegenop. Kun je net als GHB verslaafd raken aan paracetamol? Naast mijn hoofdpijn hoest ik mijn longen bijna uit mijn lijf. Hoe ik dat merk? Van al dat hoesten zit ik tegen het braken aan. Als ik ga braken, komen mijn longen mee. Denk ik. Mijn longen moeten nog even op de plek blijven zitten waar ze zitten. Ik heb ze hard nodig om oud te worden.

Vorige week heb ik mij ziekgemeld. Iets wat eigenlijk niet bij mij past, want dan voel ik mij zwak. Ik ben liever beresterk dan een Bambi die steeds omdondert. Je kunt beter uitzieken dan doorbikkelen, lees ik op forums. Uitzieken is de enige remedie. Afgelopen dinsdag heb ik mij ziekgemeld. Alle begrip van collega’s. Ga ik vanuit! 😉 Burgers wil je niet besmetten met vieze bacillen (sommigen wel trouwens). Dat is achterbaks. Achterbaks dat het mij ziek maakt. Ik noem het achterbakscillen. Leuk woord. Hopelijk haalt dat woord in 2020 de Dikke Van Dale. Het is spiksplinternieuw. Als ik het Google kom ik nergens op uit. Uniek dus. Ken jij ook een mooi woord voor 2020 dat nog niet in de Dikke Van Dale staat? Als we genoeg gekke woorden verzinnen worden wij de nieuwe Paulien Cornelisse van volgend jaar.

Het uitzieken werpt nog niet echt zijn vruchten af. Ik blijf snotterig, ik blijf hoesten en ik blijf koppijn hebben. Moet ik dan toch gaan sporten als ik mij zwak voel? Moet ik een sinaasappelboom zonder stam, zonder takken en zonder bladeren naar binnen werken? Moet ik een sabbatical nemen van een half jaar en de wereld rondreizen? Of heb ik gewoon geen geduld? Dat laatste is wel typerend voor als je Lucienne Draaijer heet. Ik wil niet ziek zijn. Ik haat dat. Dat is een understatement. De achterbakscillen verdwijnen niet vrijwillig uit mijn lichaam. Achterbaks gedoe. Heeft iemand nog een toverdrankje dat wél helpt? Dan bedoel ik geen drankje dat gebruikt wordt voor euthanasie, maar waar alleen je verkoudheid, keelpijn en hoofdpijn van weggaat. Natterman helpt me niet. Paracetamol helpt maar tijdelijk en mijn neusspray is op. Heerlijk joh, aanstellerig zeuren op de zondag als je ziek bent. Morgen wil ik wel weer aan het werk kunnen. Mijn geduld is op.

Back. To. Reality.

tumblr_m8lorprdfp1qmh8yq

Laatste week van mijn verlof is ingegaan. Toen ik met verlof ging -lang geleden- vond ik zestien weken erg veel. Het is ook veel. Geloof mij, die weken zijn voorbijgevlogen. In praktijk is zestien weken niks. Niet als je een kindje op de wereld hebt gezet in ieder geval. Eerste twee maanden heb ik geen roze wolk gezien. Donkergrijze wolk wordt maar langzaam roze. Daarom is zestien weken te weinig. Maar goed, het zit er dus weer bijna op. Ik krijg heel vaak de vraag naar mijn hoofd geslingerd: ‘Heb je weer zin om te werken?’ Hoe vaker is die vraag hoor, hoe zeerder mijn hoofd doet. Pakjes paracetamol van de Kruidvat zijn niet aan te slepen. Nee. Had ik al ‘nee’ gezegd? Nou, nee dus. Mijn wereld is laatste drie maanden wel erg klein geworden en daarom is het wel goed om weer eens de handen uit de mouw te steken. Met lood, bakstenen en ijzer in de schoenen start ik maandag weer met frisse tegenzin. Het is belangrijk om weer normaal ritme te krijgen. Kun je überhaupt een normaal ritme terugkrijgen met een baby?

Mijn hoofd is een chaos. Dat is nooit anders geweest. Ik kan daar wel mee leven. Soms is het een feestje in mijn hoofd, soms ontploft er een grote bom in mijn bol. Het is vaker een bom dan een feestje. Vooral de laatste zestien weken. Bomaanslag in Madrid is er niks bij. ‘Luus, dat kun je niet zeggen!’ Weet ik, daarom typ ik het ook. Al die chaos in mijn hoofd. Het zijn maar gedachtes. Ik kan die bommen ook omzetten in feestjes. Dan moet ik doen waar ik blij van word. Dat kan. Dat kan iedereen. Doe waar je blij van wordt. Betere tekst krijg je vandaag niet. Ik herhaal: doe waar je blij van wordt. Waar krijg jij energie van? Het spookt al lang in mijn hoofd om naast mijn huidige baan voor mijzelf te beginnen. Fok it. Ik ga het ook gewoon doen. Werkt het niet, dan werkt het niet. Maar ik ga ervoor en spring in een diepe helderblauwe zee. Net als mijn geschreven kinderboek: Fluffy de Flamingo. Hoe en waar begin je? Allereerst met een idee! Ik heb het idee dat het gaat werken. Gewoon doen.

Afgelopen weekend heb ik samen met vriendjelief een website gebouwd, under construction, maar al wel vast te bewonderen. Afspraak bij de KvK is gemaakt en het duurt niet lang meer voordat ik mijn mouwen nog hoger kan gaan opstropen. Dát geeft mij energie! Vanaf maandag wordt alles anders. Back. To. Reality. Back to work. Ynze naar de oppas brengen, zodat mama knaken binnen kan harken om leuke dingen te gaan doen. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om hem weg te brengen en of het lukt zonder zuurstoftekort een hele werkdag vol te maken. We gaan het meemaken. Spannend joh. Ik heb nu al het zweet zeiknat in mijn bilnaad staan. Benieuwd wat ik nog meer ga doen? Ik word VPA. Virtual Personal Assistant. Oké, omdat jij mijn verhaaltje hebt gelezen, mag je ook alvast koekeloeren op mijn kersverse website. Het wordt binnenkort nog opgeleukt met foto’s. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt! Check het gauw op: www.vpa-lucienne.nl

Nieuwe jaar, nieuwe ik. Stierenschijt.

MotleyFool-TMOT-4378831a-to-do-list_large

Waarom zou je goede voornemens willen hebben? Er komt toch niks van terecht. Gooi het eens over een andere boeg en start met slechte voornemens. Begin met roken. Je leert gelijk mensen kennen. Geen peukje per dag, maar een pakje per dag. Niet van het benauwde. Zuip meer. Ook al heeft het meer nadelen dan voordelen. Verkeersongevallen, ongelukken op het werk, problemen thuis, agressief gedrag en het verdooft je hersenen. Alcohol is een giftige stof voor je lichaam. Who cares? Raak verslaafd. Raak verslaafd aan alles. Verkoop al je bezittingen en zet alles op rood aan de roulettetafel in Las Vegas. Word dik. Want dikke dames hebben betere seks. Ik ben al hard op weg. Heb nog genoeg buikspek van de bevalling over en kaan nu zestien bokkenpootjes weg. Het is nooit te vroeg om te beginnen met slechte voornemens. Meesten stoppen op 12 januari met goede voornemens. Ook al stop je op 13 januari met de slechte voornemens, dan heb je het al gewonnen van de goede voornemens.

Je kunt ook een bucket list maken voor 2019 als je denkt dat je 2020 niet haalt. Doe de meest krankzinnige dingen. Ga naar een optreden van Bonnie St. Claire. Probeer je baas leuk te vinden. Maak een wereldreis. Solliciteer op een droombaan waarvoor je niet gekwalificeerd bent. Stuur een bericht naar een verzonnen nummer met de tekst: ik heb hem gedood en zijn lichaam ligt in jouw tuin. Doe vanillepudding in een mayofles en eet het ‘en public’ uit de fles. Ga eens acteren op een feestje en doe alsof je dood bent. Blokkeer de deur in een winkel en vraag om een toegangscode. Gooi waterballonnen naar een vreemde en verstop je. Stop iemands huwelijk door te zeggen dat hij al bezet is. Je kunt ook kiezen voor realistische dingen om op je bucket list te zetten. Zip-linen van de Euromast voor de adrenalinekick. Kamperen in de Grand Canyon en hier Instagram-worthy foto’s van maken. Neem een tattoo en beklim de Eiffeltoren. Dat laatste kan ik al afvinken. Woehoee.

Waarom zijn goede voornemens niet haalbaar? Mensen hangen goede voornemens aan de grote klok en mensen nemen te veel hooi op de vork. Zo willen sommigen meer sporten, voortaan de trap nemen, afvallen (doe dit niet van de trap!) vrijwilligerswerk doen, iets nieuws leren, relaxter leven, meer tijd maken voor vrienden en familie, leven ordenen, minder geld uitgeven, meer fruit eten en stoppen met roken. Als ik naar al die goede voornemens kijk, krijg ik al hoofdpijn. Stop met die onzin. Stop met de goede én slechte voornemens. Zonde van de 12 of 13 dagen dat je er druk met bent. Je voelt je de overige 353 dagen kut door, omdat je het weer niet hebt gered. Het enige wat je hoeft te doen is het leven leuker lachen. Simpel. Lachen. Toe dan: LACH! 🙂

Oudejaarsloten

IMG_0178

Loot’n bint kloot’n. Koop wat, dan he’j wat! Dat was een welbekende uitspraak van mijn opa. Ik ben het met hem eens. En toch laat ik mij meerdere keren per jaar verleiden om Staatsloten te kopen. Ik ben gevoelig voor de reclames van de Nederlandse Loterij. De 10ekan het gebeuren. Wat dacht je van 31 december Oudejaarstrekking? Gisteren ben ik met mijn bestie naar de geluksmakelaar in Zwolle gesjeesd. Iedereen wil daar een Staatslot kopen. Wij ook. Want als je loten moet hebben, dan moet je wel gaan voor de grootste winkans. In de Primera van Zwolle waren vier kassa’s open. Het was daar drukte van jewelste. Voor het gemak kopen wij gelijk vier hele Staatsloten. Ieders zijn we gelijk 60 euro lichter. Als je bedenkt wat het prijzenpakket is, doet het iets minder zeer in de portemonnee. Nu hopen dat wij wat winnen.

Op de envelop van het Staatslot staat: jou zou ik nooit ruilen. Voor nog geen 30 miljoen. Bij de 30 miljoen begin ik bijna te hallucineren. Je zult het maar winnen. Fok. Wat zal ik doen met 30 miljoen? Ik heb er al over na zitten te denken. Kan er zo lekker in wegdromen. 30 miljoen. Als ik de 30 miljoen win, dan koop ik Frekkel! Frekkel van de reclame. Ik wil in de miljoenen zwemmen net als Dagobert Duck. Ik wil een privéjet huren bij Fliteline met lunch, diner en met flessen champagne. Regel wat vriendjes en vriendinnetjes om naar New York te vliegen om daar flink te gaan shoppen en te overnachten in een poepluxe hotel. Wil je mee? Ik blijf wonen waar ik nu woon. Gewoonweg omdat ik een hekel heb aan verhuizen en omdat wij ons hier thuis voelen. Op dorp staat een doorn in het oog. Heerdernaren begrijpen wel wat ik bedoel. Dat pand wil ik ook graag mooi maken met mijn centjes. Elke dag ontkurk ik een fles champagne en ga ik kaviaar etend door het leven. Niet omdat ik het lekker vind, maar omdat het kan. Overige 20 miljoen zet ik op ‘private banking’. Want ik ben ineens een rijke klant.

Bij het winnen van 30 miljoen moet je de serieletters en de eindcijfers goed hebben. In alle jaren dat ik een Staatslot heb gekocht, was mijn grootste prijs ooit € 10,00. Dat is alleen het eindcijfer dat ik goed had. Ergens was ik wel een beetje blij. Wie het kleine niet eert, is het grote namelijk niet weerd. Ik verwacht ook dit jaar geen grote prijs. Hopelijk wel meer dan € 10,00. Al die valse beloftes van, als ik de 30 miljoen win, kan ik wel geven. Ik win bijna nooit wat. Je kunt alleen winnen door mee te doen. En dat doe ik. Met twee loten! Dus…er is een kans. Een hele kleine kans. Een kans op 30 miljoen. 😉 Mocht de 30 miljoen er niet inzitten voor mij. Staatsloterij maakt mij ook heel erg blij met een Mini Cooper. Mini Cooper is my favorite car! Nu wachten tot oudejaarsavond en fingers crossed. Wordt vervolgd. 🙂

Loedermoeder

LoedermoederEen supermoeder bestaat niet. Dat kan niet. Écht niet! Ik ben eind oktober voor de tweede keer moeder geworden, ditmaal van een prachtjochie Ynze. Hij is nog maar bijna 7 weken oud en ik weet nu al dat ik een loedermoeder ben. Een loedermoeder bestaat wel, alhoewel is een loedermoeder een hyperbool. Een loedermoeder laat nog wel eens steekjes vallen in tegenstelling tot een supermoeder. Heelveel steekjes. Zo straal ik niet altijd, ben ik wispelturig, ga ik zonder mascara de deur uit, kleed ik mij niet perfect (komt o.a. door mijn hangbuik en omdat ik nog niet zoveel kleding pas – behalve mijn Roy Donders huispak) is ons huis niet smetteloos schoon en snak ik naar een glas wijn. Als ik kook dan is het niet verantwoord, maar wel donderssnel. Of ik scheur met gierende banden naar de snackbar, pizzeria, restaurant de vergulde bogen, afhaalchinees of kebabtent.

Ik schaam mij er niet voor. Niet dat ik snak naar een glas wijn, noch dat ik een loedermoeder ben. Om te ‘resetten’ en om de wereld enigszins een beetje aan te kunnen heb ik gewoon tijd voor mezelf nodig. Ik sta graag minimaal tien hele minuten onder een warme douche, blijf ik graag lang onder de wol en surf ik graag urenlang op Zalando om vervolgens toch niks te bestellen. Acuut netelroos krijg ik van moeders die denken dat ze supermoeders zijn. Zogenaamde supermoeders kun je herkennen aan hun parmantig loopje, zij leven gezond, sporten veel, geven prioriteiten aan wat belangrijk is, zijn nooit te laat en zelfs de buitenkant van het huis blinkt als een spiegel. Hoe doen ze dat allemaal? Het is toch veel voor één persoon? Zou het kunnen dat we te veel van onszelf verwachten? Perfectie, perfectie en nog eens perfectie!

In de toekomst gaan nog heel veel loedermoedermomentjes komen. Zo ga ik vast boterhammen vergeten mee te geven voor op school, of vergeet ik zwem-, gymkleding in de tas te doen, maak ik het gezicht van Ynze schoon met mijn eigen spuug. Oh, nee wacht, dat doe ik nu al wel eens als ik een opgedroogd melkplekje in zijn mondhoeken zie. Zwitsal vochtige babywashandjes liggen niet altijd voor het grijpen. Dan maar met spuug. Werkt net zo goed. Nogmaals ik schaam mij er niet voor om een loedermoeder te zijn. Sterker nog, ik ben zelfs een beetje trots. Geen enkele moeder is perfect, toch? Ik in ieder geval niet. Zelfkennis! 🙂 Er moet nog veel gebeuren als ik fysiek, mentaal en emotioneel fit wil zijn. Bij supermoeders is dat allemaal zoooo in balans. Nu heb ik weer netelroos. Supermoeder is net zo echt als Sinterklaas en de Kerstman. Het belangrijkste is dat ik heel veel liefde aan mijn kinderen en vriend geef. Zonder liefde is alles zinloos.

Het leed dat bevallen heet

994f58f5-3c7d-4880-a0ed-cbef0d1835d7

In de wandelgangen had ik gehoord dat als je een tweedehands baarmoeder hebt, het bevallen een stuk makkelijker gaat. Er is immers al eens een minimensje doorheen geperst. Nou dikke vinger. Bij mij moest het weer anders gaan. Een maand geleden werd ik om half zeven ’s avonds in het Isala Ziekenhuis verwacht om ingeleid te worden. Er werd een ballonkatheter in mijn doos gestopt. We maakten daar nog grapjes over. ‘Do you want a balloon, Ynze?’ Eigenzinnig dat hij is…Ynze wou geen ballon. Ballonnetje viel er namelijk twee uur ‘s nachts al uit mijn flamoes. Jurjen wakker gemaakt, hij lag heel ongezellig drie meter bij mij vandaan op een slaapbank. ‘Schat, mijn ballon is eruit.’ Ergens was ik blij, want ging er iets gebeuren? We hebben op de alarmknop gedrukt en de zuster was er vrij snel. Ik vertelde dat mijn ballon eruit was. ‘Mag ik een nieuwe?’ Die vraag brandde op mijn lippen. Haar reactie: ‘Oké, ga maar weer lekker slapen. Gaan we in de ochtend naar kijken.’ Wij hebben daarna heerlijk geslapen. Not!

Rond acht uur in de ochtend stonden andere zusters bij mij aan het bed. De zusters knoopten een CTG om mijn buik, mijn bloeddruk werd gemeten en een inwendig onderzoek kwam te pas, waarbij mijn vliezen werden gebroken. Weet je hoe het voelt als je vliezen breken? (vraag geldt alleen voor vrouwen 😉 ) Het wordt dan heel warm tussen de benen alsof je de boel onder gezeken hebt en het ruikt wat zoetig. Na het ‘bedplassen’ kwam de gastvrouw nog even een glaasje jus d’orange, kopje thee en twee bruine broodjes met kaas brengen. Na een ontbijtje in de mik, kwamen de zusters weer opdraven. Zij gingen een infuus aanbrengen. Het duurde even omdat ik zeer moeilijk te prikken ben, maar na poging drie zat ik aan het infuus. Via het infuus werd oxytocine, een weeën opwekker gegeven. Die werd langzaamaan verhoogd. De weeën kwamen op gang. Om half elf werd er nog een blije foto met plofkop gemaakt waarbij ik twee duimen omhoogsteek. Niks aan het handje. Nog niet.

Ik was heel even vergeten hoe weeën ook alweer voelde. Toen ik ze eenmaal had dacht ik nog: oh ja, zo kut was dat. Het liggen was ik inmiddels zat en had zin om te skippyballen door de verloskamer. Jammer genoeg miste ik wel oren op de skippybal waardoor ik niet kon stuiteren. Het was niet leuk meer, pijn kon ik niet onderdrukken en wou toch maar weer al te graag op bed liggen. Eerst op mijn linkerzij, toen op mijn rug en vervolgens op mijn rechterzij. Je weet niet hoe je moet liggen. Niks werkt. Ik had pijn. Heelveel pijn. Het voelde veel erger dan de eerste keer. Het was niet meer houden en ik was alle gêne voorbij. Het binnensmondse kreunen ging over naar schreeuwen en schreeuwde uiteindelijk: Ik moet schijten. ‘Heb je poepdrang?’ Vroeg de verloskundige beleefd aan mij. Ik moet schijten. Ik. Moet. Schijten! Hebben jullie poep in je oren? Waarom krijg ik geen medicatie? Willen jullie pizza calzone voor mij bestellen? Er ging werkelijk van alles door mij heen. ‘Je mag gaan persen. Goed zo. Nu even niet persen, denk aan je eigen onderkantje.’ Poeh, als je dat hoort dan stop je wel even met persen. Na drie keer persen was het al klaar. Kleine brulaapje Ynze is geboren om 13.13 uur. En al die vreselijke zwangerschaps-, bevallingspijntjes…het is het allemaal waard. Wij zijn trots, dankbaar en blij!