Stilte voor de stormweeën

Weeen

Ons ‘dropje’ is zich aan het klaarmaken voor zijn/haar spectaculaire entree. Mijn lichaam is er klaar voor. Klaar voor de bevalling. Na 38 weken zwangerschap is het grote wachten echt begonnen. Ik weet zo ongeveer wat de volgorde gaat zijn. Allereerst groet de baby mij met: ‘ik kom eraan. Voel je dat? Dat zijn nou weeën, mama.’ Creperend van de pijn, probeer ik mijn gedachten te verzetten. Pijn is emotie. Pijn kun je uitschakelen. ’Dropje’ is nu inmiddels zo groot als een prei en weegt naar schatting zo’n 3 kilo. Formaat ‘dropje’ heeft de baby allang gepasseerd. Dat voel ik ook. Anders had ik alle snoepjes uit het Klene-fabriek in mijn buik moeten hebben. Klene kan dankzij Jurjen en mij een nieuw dropproduct met reclamespot ontwikkelen. Babydrop. Geglazuurde drop in de kleuren roze en blauw. Of genderdrop. Dat is meer van deze tijd. Drop van alle kleuren van de regenboog. Dan stoot Klene niemand voor zijn kop. Gebruik het geniale idee, Klene! Wij hoeven er niet eens geld voor.

Mijn lichaam is kennelijk klaar voor de bevalling. De baby is zich dus aan het klaarmaken voor zijn opwindende tadaa-moment. Alsof de baby een afsprong gaat maken met turnen. Een schaar voorwaarts met een vluchtige handstand en een driekwart reuzendraai. Aan het eind van de ‘oefening’ groet dropje nog naar de kinderartsen die naast het kraambed staan. Spectaculairder kan niet! Maar nee, ik vermoed dat de baby nog even blijft zitten, zodat het nóg meer vetjes kan kweken en het haar kan groeien. Net zo lang haar als papa. Langer dan vier weken blijft de baby in ieder geval niet meer zitten. Dat stelt mij wel een soort van gerust. Ondanks dat iedereen er klaar voor is en ik duidelijk minder mobiel ben, begint de verveling toe te slaan. Waarom hebben wij vroeger weinig handenarbeid op school gehad? Kan iemand mij nog even gauw leren breien?

De vluchtkoffer staat klaar onder het bed. Hoelang gaat het nog duren? Liever vandaag dan morgen, als je het mij vraagt. Mijn lichaam is er klaar voor. Ik ben er klaar voor en vooral klaar mee. Oké, ik hou er nu mee op. Dat geklaagzang. Bah, ik heb er zo’n hekel aan als mensen dat doen. Doe ik het zelf. Het schijnt te mogen als je zwanger bent. Als ze mij binnenkort missen, dan ben ik zeker niet vissen. Er wordt dan wat uit mij gevist. Een dropje. Een prei. Een baby. Uitgezonderd van deze blog, zal ik niet zo veel aan babyspam doen. Mijn ergernis nummer één. Babyspam! Ik word er zelf ook moe van. Als ik mijn Facebookvrienden ermee plat zou gooien, zouden ze ook moe van mij worden. Dat moet natuurlijk niet. Elk baby ziet er namelijk schattig uit. Nu het einde van mijn zwangerschap nadert, kruip ik voorzichtig in een cocon en eet ik hele dagen gesneden fruit (ik ben te lui om het zelf te snijden) Milka chocolade en Ben & Jerry’s ijs. Het worden spannende weken. Het is stilte voor de stormweeën.

Advertenties

Vintage

IMG_9628

De term van vintage is een beetje vaag. Eigenlijk is alles wat gemaakt is tussen 1920 en 1980, op het gebied van kleding, schoenen, en accessoires, vintage. Waarom is vintage hip? Het is duurzaam, vaak goedkoper dan andere kleding, ruikt lekker muf en je kunt lekker je eigen stijl creëren. Het is alweer 3 jaar geleden dat ik een megacool spijkerjurk heb gekocht in Londen. Omdat ik nu voor de tweede groei als een olifant, heb ik er niet zoveel plezier van gehad. Maar die keren dát ik ‘m aan had, kreeg ik mooie reacties. Zelf tijdens het winkelen in Apeldoorn (ja, ik weet het, Apeldoorn…ugly city) Een vrouw vroeg zelfs waar ik het had gekocht. ‘In Londen’, zei ik vol trots. Hippe kip! Whoop Whoop. 🙂 

Londen vind ik een te gekke stad. Het is ruim opgezet en je kunt er van alles zien, doen en kopen! Het liefst struin ik langs Brick Lane. Als je mij vraagt, vind ik dat het mooiste gedeelte van Londen. Waanzinnige streetart, streetfood en uiteraard veel vintage winkels. Houd je van chocolade? Wip dan eens binnen in Dark Sugars Cocoa House. Je wordt meteen geprikkeld door de verrukkelijke chocoladegeur. Nog een toffe tip van Flip, als je naar Londen gaat: pak een huurfiets (Santander Cycles) aan Brick Lane, fiets richting het kanaal. Als je bij het kanaal bent gekomen, kun je heel mooi fietsen tot aan Camden Market. Als je daar bent verwen jezelf met een (alcoholvrije) cocktail en fiets als je bijgekomen bent door naar Primrose Hill voor het prachtige uitzicht. Man, wat ben ik gek op Londen!

Genoeg Londen, anders moet ik maar reisblogger worden. Paar weken terug was ik in Zwolle. Daar heb ik een vintage-blouse gekocht bij een vintagewinkel. Blouse met veel stippen en streepjes. Een jong meisje met blonde haartjes vroeg onlangs, toen ik mijn vintage-blouse aanhad, of ik mijn pyjama nog aan had. Haha. Lekker dan. Paar weekenden terug was ik in Amsterdam. Sh*t, gaat het weer over reizen. Daar ging ik naar de Pride, loeren naar de LHBT’s. Wat een feest! Het is geen feest, als ik niet naar een vintagewinkel ben geweest. Daar heb ik bij Zipper in de 9-straatjes een maffe pofbroek gekocht, die ik nog wel over mijn heupen krijg. Waarom zwangerschapskleding kopen, als er genoeg kledingstukken te koop zijn met elastiek. Aankomend weekend ga ik naar Lille, vintagespul kijken en misschien wel rotzooi kopen. Ik word daar zo blij van. Blij van ouwe troep!

Fotosjoet!

dadlaying-1200-624x364

Paar weken terug heb ik mijn profielfoto gewijzigd naar een degelijke statiefoto met zicht op een Delftsblauwe bank in Gouda. Ondanks dat ik jeuk krijg van geposeerde foto’s (echt heel veel jeuk!) vind ik deze wel Facebookwaardig. Je weet maar nooit wie je probeert op te snorkelen en waarvoor het gebruikt wordt. Geposeerde foto’s doen mij vaak denken aan die verschrikkelijke verplichte schoolfoto’s. Ik moest altijd stijf en niet natuurlijk (rug recht en lachen) voor een hemelblauwe achtergrond gaan zitten. Het meest afschuwelijke schoolfoto is gemaakt in de 4e klas. De fotograaf wou grappig doen tegenover een groep verveelde pubers, door zijn clownsneus op te zetten. Van iedereen zijn of haar gezicht kun je lezen…’doet hij serieus zijn clownsneus op?!’

Op het internet lees ik waarom ik een zwangerschapsshoot móet doen! Ten eerste moet ik al helemaal niks en ten tweede vind ik mijn zwangere lichaam niet supersexy te noemen. Om maar even een schatting te maken, ben ik zeker 10 kilo ‘schoon aan de haak’ aangekomen in een relatief korte tijd. Voel me net een aangespoelde zeekoe. En dat beeld heb ik ook altijd voor me, als iemand strandfoto’s maakt met een zwangere buik en sensueel haar handen op de bolle buik probeert te leggen. Als je je handen er niet op legt, zien wij ook heus wel dat je zwanger bent! Ook dat soort geposeerde foto’s vind ik ‘zum kotzen’. Wel kan ik de hilarische parodie van foodbabyfoto’s van aanstaande papa’s waarderen. Het is zo belachelijk, dat maakt mij weer aan het lachen.

Alles wat spontaan gaat vind ik leuk. Denk aan: spontane bloedneus, spontane kramp in de kuiten, spontane sollicitatie, spontane duizeligheid en een spontane klaplong. Spontane foto’s vind ik het allerleukst. Niet dat geposeerde. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je het helemaal niet met mij eens bent, wat betreft mijn blog ‘fotosjoet’ (of met alles ;-). Misschien wil jij juist heel graag een zwangerschapsshoot. Natuurlijk is een zwangerschapsperiode ontzettend spannend en wil je dit vereeuwigen met foto’s. Je kunt het beste een bollebuik-shoot plannen wanneer je tussen de 32 en 36 weken in verwachting bent. Wil je als een zeekoe op het strand worden vastgelegd zodat je een mooie IXXI kunt bestellen? Laat het mij weten, dan maak ik amateuristische zwangerschapsfoto’s met een huis-tuin-keuken-profi-canon-camera. Gratis en voor niets!! Because you’re my ‘manatee’ friend.

Verrassing

surprisebox-600x600

Hou jij van verrassingen? Er zijn ook mensen die houden van ‘verassingen’. Je ziet de spelfout regelmatig voorbijkomen. Nu wil ik je niet de grond intrappen, mocht je een van hen zijn. Ik ben ook niet perfect en heb ook regelmatig spelfouten. Toch moet ik er vaak om lachen. Op een menukaart zie ik het nog wel eens verkeerd gespeld staan: ‘verassing van de kok/chef.’ Ik ben vooral benieuwd wie of wat de kok/chef dan gaat verassen en zou dan maar al te graag eens bij zo’n ritueel aanwezig willen zijn.

Ik houd wel van verrassingen, maar alleen als ze leuk zijn. 😉 Verrassingsfeest, verrassingsreis, verrassingsbox, verrassingsei, verrassingsfilm, noem maar op. Het lastige is wel, dat ik nieuwsgierig ben aangelegd. Als iemand een tipje van de sluier geeft, probeer ik het onderste uit de kan te halen, zodat het verrassingseffect eraf is. Lullig. Ik weet het. Had ‘ie zijn/haar mond maar helemaal moeten houden. Sommigen vinden verrassingen verschrikkelijk. Ze zijn de controle volledig kwijt. Bijvoorbeeld bij een verrassingsreis. Koffer wordt dan voor je ingepakt. Maar wat zit er dan in? Is het genoeg? Matcht het dan met elkaar? Paniek!!!

Vandaag zat ik in de bus van Zwolle naar Heerde. I know. Lekker old school. Je kijkt wat naar buiten. Buiten ziet het de laatste weken zonnig en dor uit. Daar ben je zo op uitgekeken. En hop, daar komt de foon weer tevoorschijn. Niemand kan meer zonder mobiel. Dat valt vooral op als je om je heen kijkt in de bus. Iedereen lijkt zich de tyfus te vervelen. Ik ben er een van! Tijdens het Facebooken zag ik bij byBean een surprise box op mijn Facebook Feed. (Even reclame maken) Radioreclame is niet toegestaan. Blogreclame wél. ‘Verras jezelf!’ Dat triggert mij enorm. Ik houd van verrassingen en ik ben meganieuwsgierig. Zonder na te denken heb ik zo’n surprise box besteld. Ik ben retebenieuwd! Wil je ook verrast worden? Bestel dan ook zo’n box! Wil je verast worden? Daar zou ik nog maar even mee wachten…

Ik heb een hekel aan…

heb-jij-ook-zo-n-hekel-aan-retorische-vragen-spreuk

Er zijn een aantal (lees: verschrikkelijk veel!) dingen waar ik een hekel aan heb. Nou wil ik niet zuurpruimerig overkomen. Ik heb gewoon behoefte om rotzooi met jou te delen. Dat doe jij toch met mij? Mijn tijdlijn staat continu vol met poep. Nu ben ik aan de beurt (om weer) met poep te gaan smijten. Spreekwoordelijk dan hè?! Poep is vies.

Slakken zijn uit hun winterslaap en Luus is dan extra op haar hoede. Ik vind bijna niets erger dan dat gekraak van het slakkenhuisje onder mijn schoen. Op het gemeenschappelijk pad bij ons huis kruipen regelmatig slakken. Naakt of met huisje. Onbewust trap ik ze wel eens morsdood. Als je wilt lachen, dan moet je op dat moment bij mij in de buurt zijn. Door het geluid gil ik panisch en tegelijkertijd maak ik een debiel sprongetje. Dat is natuurlijk niet het enige waar ik hekel aan heb. Als het moet kan ik wel een boek schrijven. Vandaag houd ik het bij een blog.

Elke week doe ik en mijn vriend (heel truttig) samen boodschappen. Vorige week gingen wij naar een andere plaats dan Heerde boodschappen doen. Dat hebben wij geweten. Alsof mensen roken dat wij niet daar vandaan kwamen en expres voor onze voeten liepen en asociaal gedroegen. Asociale mensen, daar heb ik ook een hekel aan. Waarom doen mensen asociaal? Ik wou iets uit het vak pakken, maar mevrouw had blijkbaar meer haast dan ik en greep gauw voor mijn neus het net iets eerder uit het vak. ‘Er staan er nog meer hoor?! Ik maak het vak niet leeg!’ Dacht ik. Ik denk wel meer. In mijn hoofd liet haar keihard in het gangpad struikelen.

Babyshower word ik ook kotsmisselijk van. Gruwhekel heb ik daaraan. Afgelopen zondag zag ik dat er in Deventer een babyshower georganiseerd werd. Ooit werd ik ook voor een paar babyshowers bij vriendinnen uitgenodigd. Je moet verplicht stomme spelletjes spelen, megazoete rommel wegkanen en overdreven enthousiast reageren als er weer een lelijk cadeautje wordt uitgepakt. Niet aan mij besteed. Helemaal nu ik erover mee kan praten, je weet niet eens of je kindje gezond ter wereld komt. Waarom zou je dan een feestje vooraf vieren? Ik haat het.

Tijdens het socializen zeg ik soms van alles, alleen maar om het gesprek op gang te houden. Niet eens omdat het gezellig is. 😉 Over het weer heb ik al uitgebreid gehad. Ik ga van hak op de tak. Van het mooie lentezonnetje spring ik door naar mijn lelijk ingegroeide teennagel. Omdat ik niet wil apegapen, vertel ik dat ik er last van heb en dat ik regelmatig een sodabadje maak. Soda werkt zuiverend en verzachtend zeg ik erachteraan. Dan begint mijn gesprekspartner. Zij had ook eens last van een ingegroeide teennagel dat ze er zelfs voor naar de dokter moest. Wat errúg! Dacht ik. Maar ik dacht ook: wat een irritant gedoe, mensen die altijd iets erger hebben meegemaakt.

Zo, genoeg poep voor vandaag. Oh, nee. Wacht! Nu ik het toch over poep heb. Ik heb óók hekel aan hondenpoep dat niet wordt opgeruimd. Smerig. Waar ik dan zin in heb *maar het lukt mij toch nooit omdat ik snel kokhals* om vlaggenprikkers in hondenpoep te steken. Dan valt het nog meer op en hoop dan dat smerige baasjes er toch nog iets mee doen! Opruimen bijvoorbeeld. Waar heb jij een hekel aan? 🙂

Moederdag

Rozen

Het is raar om moeder te zijn, maar om je geen moeder te voelen. Ik hoop dit jaar wel écht moeder te voelen. Moederdag wordt gevierd ter ere van het moederschap. Wat is een moeder op Moederdag zonder levend kindje? Zo zijn er gelukkig heel veel mama’s die er wel zijn. Er zijn ook veel mama’s die er nog niet zijn en er zijn mama’s die er niet meer zijn. In Nederland valt Moederdag op de tweede zondag in mei. Dit verschilt echter per land. Gezinnen die Moederdag vieren staat de dag in het teken van het verwennen van moeder. Ze krijgt veelal ontbijt op bed en cadeaus.

Weken voordat het Moederdag is, word je platgegooid met reclame. Reclame op straat, op de radio, in je (spam) mailbox en in de winkels. Zo heb ik een aantal suggesties voor een Moederdagcadeau: een zonnige Marc Jacobs bloemengeur, een hartjestekening, een liefdevol gedicht, een rijk aromatische Rituals geurkaars, een Mozart kookwekker, een holografische mok, Bloomon bloemen of een chocoladereep van Tony’s Chocolonely met de tekst: ‘mam, je hebt een dikke reep.’ Wie weet heb je een soortgelijk cadeau gekregen van je kroost. Wellicht heb je ontbijt op bed gehad of gemaakt. Ontbijt op bed worden moeders ook altijd blij van. Lekker bunkeren! Maar het moet dan wel later dan negen uur worden gebracht. Dat is vroeg genoeg voor de zondagochtend.

Moederdag is voor mij dit jaar geheel ontgaan. Althans de aanloop naar Moederdag. Ik was er niet mee bezig. Het kan zijn dat ik mij hier onbewust voor afsloot. Ik weet het echt niet. Afgelopen zondagochtend werd ik wakker en had een paar hele lieve Whatsapp-berichten ontvangen van meegaande moeders. Ze dachten aan mij omdat het Moederdag was. Ik mis Suus. Elke dag. De rest van mijn leven. Het gemis werd door Moederdag extra versterkt. Nadat ik de berichten had gelezen, startte ik Facebook op. Daar kwamen alleen maar blije moeders voorbij (wat superlogisch is) die leuke, mooie en lieve cadeaus en/of ontbijt hadden gekregen. Toen brak ik. Dat wou ik ook! Ik wou -zonder dat ik er mee bezig was- ook Moederdag vieren. Jurjen heeft kaarsjes aangestoken voor op het Suus-kastje en ik heb liefdevol over haar gipshandjes en gipsvoetafdrukken geaaid. Het is een understatement als ik zeg dat het een zware Moederdag voor mij was.

Eerste keren #1

Eerste keren

Wat was dat spannend. Eerste keer zonder handen fietsen. Hoe oud ben je eigenlijk als je zelf kunt fietsen zonder zijwieltjes? Jaartje of zes? Voor het verhaal maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Bij mijn ouderlijk huis had je aan de achterkant van de woning allemaal garageboxen. Genoeg ruimte om veilig te kunnen spelen en om te fietsen zonder zijwieltjes. Op het lange stuk leerde een buurmeisje mij, om te fietsen zonder handen. Ik was bang om de grond te kussen en mijn scheve voortanden te verliezen. Daarom deed ik extra voorzichtig. Paar keer zag het er heel sneu uit. Handen liet ik één voor één los van het stuur. Later beide handen, maar niet langer dan twee seconden. Stap voor stap. Oefening baart écht kunst. Uiteindelijk fietste ik alleen nog maar zonder handen. Kiek ‘m goan!

Mijn vriendinnen droegen al reetveters op hun dertiende. Ik droeg boxershorts. Bij bepaalde strakke doorschijnende broeken zag dat er niet bepaald sexy uit. Je zag overal lijntjes en figuurtjes doorheen komen. Een vriendin ging mij ‘leren’ om zo’n tanga te dragen. Eerste keer zit dat voor geen meter. Je wilt het constant uit je bips halen. Terwijl dat het daar hoort. Tijdens het wandelen door het parkje, hield ik de handen van mijn vriendin vast. Zo kon ik ook niet ongegeneerd zitten pulken aan mijn achterwerk. Ik zie ons daar nog steeds lopen. Haha. Eerlijk is eerlijk. Het was verdomd handig, zo’n duwtje in de rug. Anders droeg ik nog steeds alleen maar van die grote lekker zittende tenten. Als je vrouw bent, kan dat natuurlijk niet. 😉

Als je begint te puberen, slaan je hormonen regelmatig op hol. Er gebeuren hele rare dingen met je lichaam en je denkt dat je alles (beter) weet. Jongens beginnen ineens interessant te worden en je praat met je vriendin nergens anders meer over. Daar begint het gezeur en vooral de hilarische weddenschappen met je beste vriendin. *gniffel-gniffel*. De eerste kus behoorde ook bij de weddenschappen. Ik wou dat ik ‘m verloren had. Het is echt niet lekker als je met iemand zoent, die nog harder kwijlt dan een hond. Onderweg naar huis -met een kersverse trauma op zak- spuugde ik meer speeksel uit, dan ik in mijn mond had. Vind je het gek dat de eerste keren onvergetelijk zijn?